سامانه‌های ترغیبی (Persuasive Systems) به فناوری‌ها و خدماتی گفته می‌شود که بدون توسل به اجبار یا فریب، در پی شکل‌دهی، تقویت یا تغییر نگرش و رفتار کاربران هستند. این رویکرد که با عنوان فناوری ترغیبی (Persuasive Technology) یا در ادبیات آکادمیک با اصطلاح Captology شناخته می‌شود، نخستین‌بار توسط فاگ (Fogg, 2002) در دانشگاه استنفورد به‌کار برده شد و سپس توسط اویناس-کوکونن و هارجوما (Oinas-Kukkonen & Harjumaa, 2009) در قالب چارچوب جامع‌تری با عنوان طراحی سامانه‌های ترغیبی یا PSD بسط یافت. ابزارهای طراحی ترغیبی، مجموعه‌ای از اصول و ویژگی‌های نرم‌افزاری هستند که طراحان سامانه‌ها و خدمات دیجیتال برای هدایت کاربران به‌سوی رفتارهای مطلوب از آن‌ها بهره می‌گیرند.

تصور کنید اپلیکیشنی برای افزایش فعالیت بدنی طراحی شده که به‌ازای هر هزار قدم، نشانی مجازی به کاربر می‌دهد. آیا چنین پاداش ساده‌ی می‌تواند رفتار کاربر را واقعاً تغییر دهد؟ پاسخ، هم «بله» است و هم «نه» و دقیقاً همین دوگانگی است که پاداش را به یکی از پیچیده‌ترین و در عین‌حال قدرتمندترین ابزارهای طراحی ترغیبی تبدیل کرده است. در چارچوب طراحی سیستم‌های ترغیبی (PSD)، پاداش یکی از اصول دسته‌ی «پشتیبانی از گفت‌وگو» (Dialogue Support) است و کارکرد آن، تثبیت رفتار هدف از طریق اعطای اعتبار یا امتیاز به کاربر است.

در ماه‌های اخیر، دوباره بحث «اینترنت پرو» یا اینترنت ویژه برای برخی کاربران و کسب‌وکارها در فضای رسانه‌ای و کارشناسی ایران مطرح شده است؛ موضوعی که هر بار با واکنش‌های متفاوتی همراه می‌شود. اما اینترنت پرو به طور دقیق چیست؟ در ساده‌ترین تعریف، منظور از این طرح ارائه سطح متفاوتی از دسترسی اینترنت برای گروه‌های مشخصی از کاربران است؛ مثلا شرکت‌های فناوری، کسب‌وکارهای آنلاین، دانشگاه‌ها، خبرنگاران، پژوهشگران یا برخی نهادهای تخصصی. این تفاوت می‌تواند در سرعت، پایداری، کیفیت اتصال یا سطح دسترسی به سرویس‌های بین‌المللی باشد.